اخلاص اما اخلاص . حاجى نورى ( عليه‌الرحمه ) كتابى نوشته‌اند به نام لؤلؤ و مرجان كه من اسم اين كتاب را شنيده بودم و تا امسال نخوانده بودم . اين كتاب راجع به مرثيه‌خوان‌ها و مرثيه‌خوانى است ، مربوط به وعظ و واعظ و خطبه و خطيب نيست . ايشان در آن كتاب دو موضوع را شرط اول مرثيه‌خوانى ذكر مىكنند : يكى اخلاص نيت ، ديگرى صدق و راستگويى ، و در اطراف هر دو مطلبْ بسيار عالى بحث مىكنند . انصاف اين است كه من امسال كه اين كتاب را خواندم خيلى خوشم آمد و بر ارادتم بر مرحوم حاجى نورى - كه مرد محدّث بسيار متتبّع متقى بوده و استاد مرحوم حاج شيخ عباس قمى ( اعلى اللَّه مقامها ) بوده است - افزوده شد . حاجى مرد بسيار متتبّعى بوده و خود مرحوم حاج شيخ عباس و كسان ديگر اعتراف دارند كه پايهء تتبّعشان به استادشان نمىرسد . من كتابهاى مهم ايشان را خوانده بودم و از سابق به ايشان ارادتمند بودم ، اما انصافاً خواندن اين كتاب كوچك بر ارادت من افزود . در مقدمهء اين كتاب از يكى از علماى هند با تجليل نام مىبرند و مىنويسند : ايشان به من نامه‌اى نوشته و شكايت كرده از وضع روضه‌خوانى در هندوستان كه روضه‌خوان‌هاى اينجا زياد دروغ مىخوانند ، و از من خواسته‌اند كتابى در اين زمينه بنويسم كه جلو دروغگويىهاى آنها گرفته شود . بعد حاجى اضافه مىكنند و مىنويسند : اين عالم هندى گمان كرده كه فقط در هند روضه‌خوان‌ها دروغ مىخوانند و در عتبات و ايران خبرى از اين دروغها نيست ، در اينجا همه روضهء صحيح و معتبر مىخوانند ! نمىداند كه مركز پخش روضهء دروغ ، اينجاهاست و از اينجا به هند رفته است . اين حرفى است كه حاجى نورى مىگويد . بعد مىگويد : اين هم تقصير علماست كه انتقاد و اعتراض نمىكنند و « اگر اهل علم مسامحه نمىكردند و مراقب تميز صحيح و سقيم و صدق و كذب گفتار اين طايفه مىشدند و از گفتن اكاذيب نهى مىكردند ، كار خرابى به اينجا نمىرسيد و به اين حد بىباك و متجرّى نمىشدند و به اين قسم اكاذيب واضحهء معلومه نشر نمىكردند و مذهب حقّهء اماميه و اهلش به اين درجه مورد سُخريّه و استهزاء نمىشدند و اين مجالس شريفه به اين